‘Geen tijd’ is zelden waar – over keuzes, excuses en verantwoordelijkheid
“Ik heb geen tijd.”
Het is één van de meest gebruikte zinnen
bij alles wat we belangrijk zeggen te vinden
maar niet doen.
Sporten.
Reflecteren.
Grenzen stellen.
Rust nemen.
De zin klinkt feitelijk.
Maar dat is hij zelden.
Tijdgebrek is meestal geen probleem, maar een oordeel
De meeste mensen hebben geen gebrek aan tijd.
Ze hebben:
- volle agenda’s
- concurrerende belangen
- en moeite met kiezen
“Ik heb geen tijd” betekent vaak:
Ik vind iets anders belangrijker — of minder ongemakkelijk.
Waarom dit excuus zo aantrekkelijk is
Tijd is een extern gegeven.
Als tijd het probleem is:
- hoef je niets te veranderen
- hoef je niets te laten
- hoef je geen keuze te verantwoorden
Het onttrekt verantwoordelijkheid
zonder dat het als uitvlucht voelt.
Sport is hier slechts een voorbeeld
Sport is een helder voorbeeld,
omdat het snel zichtbaar wordt.
Wie zegt:
“Ik wil gezonder leven, maar ik heb geen tijd om te sporten”
zegt eigenlijk:
“Ik ben niet bereid mijn dag anders in te richten.”
Dat oordeel geldt net zo goed voor:
- strategisch werk
- herstel
- moeilijke gesprekken
Wat er gebeurt als je eerlijk wordt
Zodra je “geen tijd” vervangt door:
“Dit heeft nu geen prioriteit”
verandert alles.
Niet omdat het makkelijker wordt,
maar omdat je weer eigenaar bent van de keuze.
De kern
Je hoeft geen tijd te vinden.
Je moet accepteren:
- dat kiezen spanning oplevert
- dat elke ja een nee impliceert
- en dat uitstellen vaak comfortabeler voelt
Persoonlijk leiderschap begint waar excuses stoppen.
Accepteer wat er is.
Pas je handelen aan.
Accept & adapt.
