Journal — Stoïcijnse reflecties over denken, keuzes en verantwoordelijkheid
Stoïcijnen hielden geen dagboek bij om hun gevoelens te uiten.
Ze schreven om hun denken te disciplineren.
Marcus Aurelius schreef niet omdat hij zoveel te zeggen had, maar omdat hij zichzelf moest corrigeren.
Schrijven was voor hem geen reflectie achteraf, maar een oefening in leiderschap over zijn eigen oordelen.
Waarom schrijven werkt, en denken alleen niet
Wat je in je hoofd bewaart, blijft vaag.
Gedachten lopen door elkaar.
Emoties kleuren conclusies.
Aannames vermommen zich als feiten.
Zonder schrijven:
- herhaal je dezelfde gedachten
- zonder ze ooit echt te onderzoeken
- of te corrigeren
Schrijven dwingt tot precisie.
Wat op papier staat, kan worden getoetst.
Journaling als mentale hygiëne
Stoïcijnen zagen schrijven als een vorm van onderhoud.
Niet om iets nieuws te creëren, maar om rommel op te ruimen.
Door te schrijven:
- scheid je feiten van interpretaties
- zie je waar je jezelf voor de gek houdt
- ontdek je waar je verantwoordelijkheid ontwijkt
Dat proces is niet comfortabel.
Daarom vermijden veel mensen het.
Wat er gebeurt als je alles in je hoofd bewaart
Wie niet schrijft:
- blijft reageren
- blijft draaien in dezelfde verhalen
- blijft denken dat hij nadenkt
Maar zonder afstand wordt denken herkauwen.
Dan lijkt het druk in je hoofd, maar gebeurt er niets.
De kern
Schrijven is geen luxe.
Het is een manier om verantwoordelijkheid te nemen voor wat er in je hoofd gebeurt.
Wie niet opschrijft, laat zijn denken ongestuurd.
Accepteer wat er is.
Pas je handelen aan.
Accept & Adapt.
