Sunday scaries zijn zelden het probleem

Veel mensen noemen het zondagsangst.
Dat knagende gevoel op zondagmiddag of -avond.
De gedachte aan maandag.
Aan inboxen, overleggen, verwachtingen.

Het voelt als angst.
Maar meestal is het iets anders.

Zondagsangst ontstaat niet op zondag

Wat zich op zondag meldt, is zelden op zondag ontstaan.

Het is opgebouwd:

• door een week waarin grenzen zijn verschoven
• door gesprekken die niet zijn gevoerd
• door verantwoordelijkheden die zijn blijven liggen

Zondagsangst is geen losstaand probleem.
Het is een signaal van uitstel.

Het gevoel is niet de oorzaak

Wie zondagsangst probeert te bestrijden,
richt zich vaak op het gevoel zelf:

• afleiding zoeken
• ontspannen
• de scherpe randjes eraf halen

Dat werkt tijdelijk.
Maar maandagochtend staat gewoon weer voor de deur.

Het probleem zit niet in het gevoel,
maar in wat dat gevoel aanwijst.

Wat wordt er vermeden?

Zondagsangst wijst meestal op één of meer van deze dingen:

• je zegt te vaak ja waar nee nodig is
• je draagt verantwoordelijkheid die niet van jou is
• je weet wat er moet gebeuren, maar stelt het uit

Niet omdat je het niet kunt.
Maar omdat kiezen spanning oproept.

Stoïcijns gezien

Stoïcisme nodigt niet uit om angst weg te nemen,
maar om te onderzoeken welk oordeel eraan voorafgaat.

Niet:

Hoe word ik rustiger?

Maar:

Welke keuze ontwijk ik?

Dat is minder comfortabel.
Maar wel eerlijker.

Maandag is geen vijand

Maandag confronteert.
Niet omdat werk zwaar is,
maar omdat onafgemaakte keuzes zichtbaar worden.

Zondagsrust verdwijnt waar richting ontbreekt.

De vraag die ertoe doet

Niet:

Hoe kom ik van dit gevoel af?

Maar:

Wat vraagt deze werkweek van mij, dat ik steeds voor me uitschuif?

Zolang die vraag onbeantwoord blijft,
komt zondagsangst vanzelf terug.

Memento mori.
Je week begint niet op maandag.
Ze begint bij de keuzes die je uitstelt.