Wekelijkse reflectie als discipline voor persoonlijk leiderschap
Wekelijkse reflectie wordt vaak gepresenteerd als iets rustigs.
Even terugkijken. Even stilstaan.
Dat is niet waar het werkelijk over gaat.
Reflectie is ongemakkelijk.
En precies daarom is het essentieel.
Waarom mensen reflectie vermijden
Niet omdat ze het nut niet zien.
Maar omdat reflectie één ding vraagt:
oordeel.
Wie reflecteert, kan niet blijven doen alsof:
- het toeval was
- de omstandigheden bepalend waren
- anderen verantwoordelijk zijn
Reflectie maakt zichtbaar wat je deed...en wat je liet.
Wat er gebeurt als je niet reflecteert
Zonder reflectie:
- herhaal je gedrag
- blijven patronen onzichtbaar
- voelt druk structureel
Niet omdat het werk toeneemt, maar omdat niets wordt bijgesteld.
Je loopt door, maar leert niet.
De stoïcijnse benadering
Stoïcijnen gebruikten reflectie als discipline.
Niet dagelijks om te voelen,
maar regelmatig om te corrigeren.
Ze stelden vragen als:
- Waar week mijn handelen af van mijn oordeel?
- Wat deed ik uit gemak in plaats van overtuiging?
- Wat laat ik telkens liggen...en waarom?
Geen analyse om te verklaren.
Wel helderheid om bij te sturen.
Wekelijks, niet continu
Reflectie werkt niet wanneer je het verspreidt over de dag.
Dan wordt het ruis.
Wekelijkse reflectie werkt omdat:
- afstand ontstaat
- patronen zichtbaar worden
- excuses hun kracht verliezen
Het is geen moment van mildheid,
maar van realisme.
Wat reflectie niet is
Dit is geen:
- dagboek
- zelfzorg
- emotionele ontlading
- productiviteitsoefening
Wie reflecteert om zich beter te voelen, mist het punt.
Waar het wél over gaat
Wekelijkse reflectie is:
- verantwoordelijkheid nemen voor gedrag
- consequenties onder ogen zien
- bijsturen waar nodig
Niet om perfect te worden, maar om bewust te blijven kiezen.
De kern
Zonder reflectie regeert gewoonte.
Met reflectie ontstaat richting.
Accepteer wat je ziet.
Pas je handelen aan.
Accept & Adapt.
