Waarom vooruitdenken ongemakkelijk maar noodzakelijk is
De meeste projecten beginnen met optimisme.
Goede intenties.
Ambitie.
Vertrouwen dat “het wel goed komt”.
Dat optimisme voelt constructief.
Maar vaak is het vermijding.
De pre-mortem is geen techniek
Een pre-mortem wordt vaak gepresenteerd als een slimme methode
om projecten succesvoller te maken.
Dat is een misverstand.
De waarde van een pre-mortem zit niet in succes,
maar in eerlijkheid.
Wat een pre-mortem werkelijk doet
Een pre-mortem dwingt je om vooraf te erkennen:
- waar je aannames zitten
- welke risico’s je liever negeert
- wie verantwoordelijk is — en wie niet
Niet achteraf,
maar voordat je begint.
Dat is ongemakkelijk.
En precies daarom werkt het.
Waarom we dit liever overslaan
Vooruit falen benoemen botst met ons zelfbeeld.
Het confronteert ons met:
- beperkingen
- onzekerheid
- mogelijke fouten
Dus beginnen we liever.
Snel.
Met energie.
En hopen dat het onderweg oplost.
Vooruitzien is geen pessimisme
Een pre-mortem is geen doemdenken.
Het is:
- accepteren dat je niet alles overziet
- erkennen dat controle beperkt is
- en toch bewust kiezen
Niet om risico’s te vermijden,
maar om ze niet te ontkennen.
De kern
Wie zonder pre-mortem begint, begint met wensdenken.
Wie wel vooruit durft te kijken, neemt verantwoordelijkheid vóór actie.
Dat garandeert geen succes.
Maar het voorkomt zelfbedrog.
Accepteer wat er is.
Pas je handelen aan.
Accept & adapt.
