Waarom nee zeggen geen assertiviteit vraagt, maar helderheid
Veel professionals denken dat ze assertiever moeten worden.
Dat ze beter nee moeten leren zeggen.
Dat is zelden het probleem.
Nee zeggen mislukt niet op woorden, maar op keuzes
Als iemand je iets vraagt en je zegt ja terwijl je nee voelt, dan ligt dat niet aan je communicatieve vaardigheden.
Het ligt aan dit:
je hebt niet vooraf bepaald wat jouw taak is.
Zonder die helderheid voelt elk verzoek redelijk.
En wordt nee zeggen ongemakkelijk.
Ja zeggen is een besluit (ook als je dat niet zo voelt)
Elke ja:
- kost tijd
- kost aandacht
- sluit andere keuzes uit
Wie automatisch ja zegt, doet dat niet uit overtuiging, maar om spanning te vermijden.
Dat is geen vriendelijkheid.
Dat is uitstel van verantwoordelijkheid.
Waarom nee zeggen zo spannend voelt
Nee zeggen confronteert je met iets waar veel mensen voor weglopen:
- teleurstelling
- conflict
- het beeld dat anderen van je hebben
Niet omdat nee verkeerd is, maar omdat het consequenties zichtbaar maakt.
En precies daar haken mensen af.
Stoïcijnen zouden dit geen assertiviteit noemen
Stoïcijnen spraken niet over “nee zeggen”.
Ze spraken over oordeel.
Wat hoort bij mijn rol?
Wat is van mij?
Wat niet?
Als dat helder is, volgt nee vanzelf.
Zonder uitleg.
Zonder truc.
Zonder verdediging.
Nee zeggen als gevolg, niet als doel
Wie zich focust op “nee leren zeggen”, is te laat.
De echte vraag is:
Waar heb ik ja tegen gezegd dat niet klopt?
Zolang die vraag onbeantwoord blijft, blijft nee zeggen voelen als iets wat je moet forceren.
De kern
Nee zeggen vraagt geen assertiviteit, maar duidelijkheid.
Accepteer dat je niet alles kunt doen.
Pas je keuzes aan op wat werkelijk van jou is.
Accept & Adapt.
